 | | KIEDY ZALECANE JEST LECZENIE CHIRURGICZNE?
- zaćma obustronna zaawansowana - niemożliwa szczegółowa ocena dna oka metodą oftalmoskopii pośredniej - wymagane usunięcie w pierwszych tygodniach życia,
- zaćma obustronna niedojrzała - jeśli można ocenić dno oka w bezpośredniej i pośredniej oftalmoskopii to nie jest wymagane leczenie chirurgiczne; jeśli dno oka widoczne jest tylko w oftalmoskopie pośrednim oraz dziecko ma dobrą ostrość wzroku do bliży zabieg można odłożyć (gdy wspomniana ostrość jest słaba zabieg jest wskazany),
- zaćma jednostronna - u dzieci jednostronna nieskorygowana bezsoczewkowość powoduje niedowidzenie w równym stopniu co intensywne zmętnienie soczewki. Zabieg jest wskazany tylko jeśli może być przeprowadzony w ciągu pierwszych dni życia (czasem tygodni) oraz jeśli rodzice mają silną motywację do współpracy. Jeśli leczenie operacyjne przeprowadzone było wcześnie oraz stosowane było intensywne leczenie niedowidzenia to w nielicznych przypadkach można uzyskać dobrą ostrość wzroku. Jednak u znacznej większości chorych osiągnięta ostrość wzroku jest niezadowalająca.
METODY CHIRURGICZNE
Aspiracja prosta stosowana w nieskomplikowanych
przypadkach. U dzieci jednak zawsze po tym zabiegu następuje zmętnienie
tylnej torby i wymagane jest dalsze leczenie chirurgiczne.
Lentektomia - za pomocą automatycznej końcówki
tnącej zostaje usunięta cała soczewka. Po tym zabiegu niemożliwe jest wystąpienie
zmętnienia tylnej torby. Jedni tę technikę stosują jako standardową w leczeniu
zaćmy, a inni tylko w skomplikowanych przypadkach (np. nieprawidłowe położenie
soczewki).
Zabieg rozpoczyna się cięciem w rąbku lub
przez część płaską. U niemowląt wskazane jest cięcie w rąbku, aby zmniejszyć
ryzyko oderwania siatkówki rąbka zębatego podczas wprowadzania narzędzi.
Takie oderwanie jest możliwe przy niecałkowicie rozwiniętej części płaskiej.
Przebieg lentektomii przez część płaską można przedstawić następującą sekwencją
kroków:
- małe cięcie spojówkowe (rys. 1a),
- odmierzanie odległości pomiędzy rąbkiem a planowanym miejscem cięcia (ok 3mm) (rys. 1 b),
- naruszenie (nożem lub dużą igłą) miękkiego materiału soczewkowego (rys. 1 c),
- wycięcie przedniej torebki (za pomocą końcówki tnącej) (rys. 1 d),
- usunięcie materiału soczewkowego,
- wycięcie tylnej torebki,
- wykonanie płytkiej witrektomii przedniej,
- wycięcie przedniej torebki.
KOREKCJA BEZSOCZEWKOWOŚCI
Właściwie problemy techniczne związane
z usuwaniem zaćmy u niemowląt i małych dzieci są już rozwiązane (w większości).
Mimo to uzyskiwana ostrość wzroku jest niezadowalająca. Przyczyną tego
jest poważne i nieodwracalne niedowidzenie. Przy wyborze metody korekcji
optycznej u dziecka z bezsoczewkowością należy mieć na uwadze jego wiek
i to, czy bezsoczewkowość dotyczy jednego czy obu oczu.
Metody korekcji optycznej (przy bezsoczewkowości):
- Okulary.
Zaleca się stosowanie u dzieci starszych
z obustronną bezsoczewkowością, u dzieci młodszych nie są wskazane ze względu
na: ciężar, wygląd, wprowadzanie zniekształceń i zawężanie pola widzenia.
Nie są polecane także dzieciom z bezsoczewkowością jednostronną.
- Soczewki kontaktowe.
Zarówno w przypadkach jednostronnej i
obustronnej bezsoczewkowości są one lepszym rozwiązaniem. Zazwyczaj są
dobrze tolerowane do wieku ok. 2 lat. W wieku powyżej 2 lat mogą być nieakceptowane
ze względu na bardziej aktywne i niezależne zachowanie dziecka. Może ono
zdjąć lub zgubić soczewki. Prowadzi to do okresów pogorszenia ostrości
wzroku i zwiększonego ryzyka powstania niedowidzenia. U takich dzieci i
przy bezsoczewkowości obustronnej warto rozważyć okulary, a w przypadku
jednostronnej metody alternatywne: epikeratoplastyka, wszczepienie sztucznej
soczewki.
- Epikeratoplastyka.
Jest to bezpieczny zabieg zewnątrzgałkowy,
ale w niektórych przypadkach uzyskana ostrość wzroku może rozczarowywać.
Jest to spowodowane brakiem możliwości dokładnego przewidzenia korekcji
refrakcji, niepowodzenia przeszczepu czy gorszej jakości obrazu.
- Wszczepianie sztucznych soczewek wewnątrzgałkowych.
Z powodu trudności w otrzymaniu właściwych
parametrów i dalszego wzrostu gałki ocznej (po implantacji) jest najmniej
akceptowaną metodą u małych dzieci. Mimo to coraz częściej wszczepia się
im sztuczne soczewki. Uzyskuje się przy tym umiarkowaną nadwzroczność,
która w późniejszym czasie (w okresie rozwoju dziecka) przechodzi w nieznaczną
krótkowzroczność. Znaczące jest ryzyko powikłań, ale jeśli nie można wykonać
epikeratoplastyki, jest to jedyna metoda pozwalająca na uratowanie przydatnej
ostrości wzroku w bezsoczewkowości jednostronnej.
| |
|
