 | |
Dualizm oka Nowe Widzenie
Autor - Michał Banaś
Od niepamiętnych czasów ludzkość interesowała się sposobami kontaktu z otoczeniem chociażby dla zapewnienia sobie bytu w środowisku przebywania, które przeważająco w sposób ciągły lub okresowo ulega zmianom. Kontakt organizmu z otoczeniem polega na odbiorze z otoczenia informacji w postaci rozmaitych bodźców: świetlnych, akustycznych mechanicznych, albo chemicznych za pomocą odpowiednich zmysłów. Narządy zmysłów są wyposażone w wyspecjalizowane fizjologiczne organy z usytuowanymi w nich czujnikami, zwanymi receptorami. Organy te podlegały ewolucyjnemu przystosowaniu i ciągle dostosowują się do warunków bytowych osobników (organizmów) którym służą.
Za pomocą zmysłów organizm nie tylko odbiera zewnętrzne bodźce, ale także je wstępnie przetwarza i wysyła do centrów układu nerwowego, gdzie są ostatecznie analizowane i przetwarzane w ośrodkowym układzie nerwowym z wielokierunkową analizą w korze mózgowej włącznie.
Analizując organizację żyjących systemów, współczesna fizjologia powinna w równym stopniu obejmować aspekt materii, energii i informacji.
W przypadku systemu wzrokowego jesteśmy bardzo blisko, a jednocześnie bardzo daleko, od zrozumienia niezwykle ważnej prawdy na temat żyjącej materii, czegoś, co może zostać opisane przy zastosowaniu pojęć fizyki oraz zachodzących w niej reakcji chemicznych.
Człowiek, jak każdy złożony organizm, dysponuje kilkoma różnie rozwiniętymi zmysłami, umożliwiającymi; widzenie, słyszenie, odczuwanie zapachów, odczuwanie skórne, odczuwanie smaku. Czucie - w fizjologicznym rozumieniu - może mieć również charakter: efektorowy i stanowić ostateczne wrażenie powstałe w korze mózgowej w wyniku analizy odebranego sygnału wysłanego przez receptor (np. temperatura, ból).
Każdy bodziec odbierany przez narządy zmysłów jest formą energii, która w zetknięciu z receptorem może wywołać w nim określone zmiany. Efekty końcowe tych zmian mają zawsze elektryczny charakter, niezależnie od rodzaju oddziałującej energii. Nie każdy jednak bodziec oddziałujący na receptor jest wystarczająco silny, by wywołać w nim zmianę potencjału elektrycznego. Potencjał elektryczny, który powstaje w receptorze zwany jest potencjałem generującym. Zależy on od wielkości bodźca i rośnie wraz z zwiększaniem się jego energii. Musi on mieć odpowiednio dużą wartość, która nazwana jest wartością progową.
Receptory mają różną pobudliwość. Wyjątkowo niski jej próg wykazują receptory siatkówki oka. Do wywołania w nich reakcji elektrycznej, która może być odebrana w korze wzrokowej w mózgu, potrzeba zaledwie kilku kwantów energii świetlnej.
Bardzo ważne jest, by siła bodźca oddziałującego na receptor miała odpowiednio dużą szybkość narastania, bo tylko wówczas ma on szansę spowodować w receptorze istotne zmiany, w wyniku których jest generowany prąd elektryczny, dający się dalej przewodzić przez włókno nerwowe. Powstały w receptorze w wyniku oddziaływania bodźca prąd elektryczny jest dalej przewodzony włóknami nerwowymi do ośrodków rejestrujących i przetwarzających bodziec, a ostatecznym celem przekazywanej w postaci impulsu elektrycznego informacji jest ośrodkowy układ nerwowy.
Tak się dzieje w każdym normalnie rozwiniętym systemie wzrokowym i to jest już przebadane oraz opisane w literaturze optycznej i okulistycznej.
Wynikiem tych badań jest rozróżnienie trzech podstawowych rodzajów widzenia;
- widzenie fotopowe widzenie dzienne, barwne realizowane przez czopki w których substancją światłoczułą jest melanina (czopki wyspecjalizowane RBG),
- widzenie mezopowe faza przejściowa, częściowa utrata postrzegania barw,
- widzenie skotopowe widzenie nocne, w skali szarości realizowane przez czopki w których substancją światłoczułą jest, rodopsyna (czerwień wzrokowa).
Oprócz tych wyżej przedstawionych rodzajów widzenia, u człowieka występuje jeszcze widzenie rentgenowskie (trzecie oko) operujące falami elektromagnetycznymi spoza zakresu światła widzialnego ale jest to też widzenie fotopowe. Drugim takim anormalnym widzeniem charakteryzuje się albinizm oczny, które jest widzeniem skotopowym w którym substancją światłoczułą jest rodopsyna. Albinosom przeszkadza a, nawet uciążliwy jest nadmiar światła nie tylko z powodu braku melaniny. Pręciki odznaczają się znacznie mniejszą czułością (rzędu 600 lm), od czopków (ok. 1700 lm), pozwalają więc na dostrzeganie jedynie silnego oświetlenia.
Oko człowieka to najdoskonalszy aczkolwiek najbardziej złożony narząd optyczny jaki został kiedykolwiek stworzony. Natura obdarzyła człowieka tak doskonałym tworem, że przez stulecia starał się ją naśladować poprzez budowanie soczewek, teleskopów i innych urządzeń optycznych działających na ogólnych zasadach działania oka. Wg mojej oceny jednym z przykładów naśladowania oka, są czujniki optyczne, mimo że w stosunku do obecnie oficjalnie obowiązującej wiedzy i opartych na niej zasad, nie działają jak oko. Czujniki optyczne są elementami automatyki, których działanie opiera się na zasadzie wysyłania wiązki promieni świetlnych przez nadajnik i ich odbieraniu jako promieni odbitych od przedmiotów na jakie natrafiają na swej drodze przez odbiornik. Czujniki optyczne są wyposażone w wysokiej jakości systemy soczewek optycznych, które dokładnie ukierunkowują promień świetlny w nadajniku i odbiorniku.
Czujniki optyczne reagują na obiekty, które znajdują się na drodze przebiegu wiązki światła, umożliwiając realizację różnych funkcji zależnie od wykonania i przeznaczenia czujników:
Są dwa rodzaje oko podobnych czujników
1.CZUJNIKI OPTYCZNE ODBICIOWE
Nadajnik i odbiornik umieszczone są we wspólnej obudowie. Reagują na obiekty wprowadzane w strefę działania czujnika. Wiązka promieni świetlnych emitowanych przez nadajnik, napotykając na swojej drodze przeszkodę, odbija się od niej zgodnie z zasadami fizyki. Część tych promieni świetlnych trafia bezpośrednio do odbiornika, gdzie wzmocnione służą do wytworzenia sygnału przełączającego wyjście czujnika.
2. CZUJNIKI OPTYCZNE REFLEKSYJNE
Nadajnik i odbiornik umieszczone są we wspólnej obudowie, skierowane w końcowy punkt zasięgu, w którym jest umieszczony specjalny reflektor odblaskowy, od którego odbija się wysyłana przez nadajnik wiązka promieni świetlnych. Przesłonięcie wiązki promieni świetlnych przez obiekt powoduje przerwanie transmisji i przełączenie obwodu wyjściowego czujnika. Zaletą czujników optycznych są duże zasięgi działania uzyskiwane przy ich małych rozmiarach.
Widziany obraz obiektów utworzony w korowych ośrodkach wzrokowych mózgu składa się z dwóch skoordynowanych obrazów;
dokładnego wywołanego przez sygnały uzyskane od czopków dołka środkowego,
panoramicznego dopasowanego do wcześniej utworzonego obrazu dokładnego - wywołanego przez sygnały uzyskane od światłoczułych receptorów pozostałej części siatkówki.
Obraz dokładnego widzenia jest centralną częścią aktywnego postrzegania obiektu zainteresowania obserwatora. Widzenie dokładne w literaturze zwane widzeniem centralnym jest najważniejszym elementem widzenia człowieka i spełnia następujące funkcje w procesie widzenia;
umożliwia barwne o dużej rozdzielczości ostre widzenie szczegółów,
umożliwia rozpoznanie symboli,
angażuje umysł obserwatora do podjęcia odpowiednich działań wynikających z obserwacji otoczenia oraz aktualnej świadomej i podświadomej potrzeby obserwatora łącznie z szacowaniem odległości, jest wiodącym w procesie widzenia fotopowego.
Oprócz powyższych obejmuje również anormalne zdolności wizualne typu widzenie rentgenowskie. Dla bezpieczeństwa i jednoznaczności pozwolę sobie nazwać to widzeniem dokładnym z wykorzystaniem fal elektromagnetycznych z poza zakresu fal światła widzialnego.
Dobre widzenie centralne jest używane do czytania, kierowania samochodu oraz oglądania obrazów i twarzy wyraźnie i ostro. W zakresie sterowania jest zależne od woli obserwatora, który może wybrać dowolny element panoramicznego obrazu pola widzenia. Jest też sterowane odruchowo w przypadku zaistnienia ruchu w panoramicznym polu widzenia. Dokładne widzenie umożliwia miejsce na siatkówce (zlokalizowane w tylnej części oka), zwane żółtą plamką lub dołkiem centralnym. Z charakterystyki właściwości widzenia centralnego wynika, że widzenie centralne wykorzystuje promieniowanie sterownicze.
Czym więc jest promieniowanie sterownicze?
Na pewno musi być ultrasłabą bioluminescencją ponieważ emitowane jest od żywych komórek zwojowych umieszczonych we wnętrzu gałki ocznej, a nie powoduje wzbudzenia fotoreceptorów siatkówki. Komórki zwojowe wyspecjalizowane i przystosowane do kumulowania i emitowania promieniowania sterowniczego umieszczone są w pierścieniu na obrzeżu dołka centralnego. Część tego promieniowania może i opuszcza gałkę oczną w kierunku obiektu zainteresowania obserwatora poprzez układ optyczny oka zgodnie ze wszystkimi prawami optyki geometrycznej. Możliwym jest, że promieniowanie sterownicze pochodzi z zakresu fal elektromagnetycznych spoza zakresu światła widzialnego i to promieniowanie pobudza promieniowanie z zakresu widzialnego, które tworzy obraz widzenia dokładnego / centralnego. DNA jest odpowiedzialne za naładowanie tych komórek zwojowych akumulatorowych, ale wolałbym żeby ten proces przebadał i opisał genetyk, a nie ja hobbysta. Ja mogę tylko zapewnić że tak jest jak to przedstawiłem bo to potwierdzają aczkolwiek nie wprost opracowania naukowe i fakty historyczne.
Ta część obrazu widzianego którą ja nazywam obrazem / widzeniem panoramicznym w literaturze występuje pod pojęciem widzenia peryferyjnego charakteryzującego się mniejszą rozdzielczością. W polu widzenia wyróżnia się trzy strefy widzenia peryferyjnego:
1.Odległe widzenie peryferyjne przy zewnętrznej granicy pola widzenia.
2.Środkowe widzenie peryferyjne obejmujące środkowy pas pola widzenia.
3.Bliskie widzenie peryferyjne nazywane też przycentralnym strefa granicząca z widzeniem centralnym (widzeniem dokładnym).
Obraz panoramiczny charakteryzuje się mniejszą rozdzielczością, słabszym widzeniem szczegółów, kształtów i kolorów, co wynika z mniejszego zagęszczenia stożków w siatkówce oka poza dołkiem centralnym. Widzenie panoramiczne jest uprzywilejowane w zakresie widzenia ruchu nawet względem widzenia dokładnego.
Obraz panoramiczny jest bierną częścią postrzegania, ale spełnia dwie podstawowe funkcje w procesie widzenia.
1. Prawo zachowania gatunku wykorzystuje pole widzenia dla określenia stopnia (niebezpieczeństwa) zagrożenia ze strony obiektów będących w ruchu, a dla drapieżników oprócz tego ułatwia orientację w poszukiwaniu pożywienia.
2. Drugą ważną funkcją jaką w procesie widzenia spełnia widzenie panoramiczne jest funkcja nawigacyjna, której zasadę działania jest mi trudno wyjaśnić, ale pewnym jest, że wystarczy wykazać zainteresowanie elementem obrazu panoramicznego i automatycznie ten element obrazu staje się obiektem obrazu centralnego / dokładnego, a cały obraz panoramiczny dostosowuje się do tego elementu obrazu i to też jest dowodem na istnienie promieniowania sterowniczego.
Widzenie jest złożonym procesem fizyczno-psychicznym, który składa się z pięciu etapów:
- wysłania promieniowania sterowniczego do obiektu zainteresowania znajdującego się w otoczeniu obserwatora,
- przyjęcia odbitej od obiektu zainteresowania części promieniowania sterowniczego wzmocnionego na zasadzie superpozycji promieniowaniem zewnętrznym odbijanym od tegoż obiektu zainteresowania,
- wychwycenia przez światłoczułe receptory (czujniki) bodźców optycznych dołka centralnego, jego przetworzenie na elektryczne impulsy, nadające się do przewodzenia włóknami nerwowymi do odpowiedniej części mózgu,
- odtworzenie / utworzenie w mózgu obrazu dokładnego obiektu zainteresowania,
-przemieszczenie płaszczyzny ostrego widzenia pola widzenia do płaszczyzny ostrego widzenia obrazu obiektu zainteresowania i dopasowanie obrazu panoramicznego pola widzenia do obrazu dokładnego widzenia (to w tym momencie następuje odwrócenie o 180 obrazu panoramicznego odebranego na siatkówce oka i dopasowaniu skali tego obrazu do obrazu obiektu zainteresowania, który jest obrazem prostym pomniejszonym).
To ten i tak utworzony w korze wzrokowej mózgu obraz (pomijając fakt, że pochodzi od pary oczu), jaki widzimy przed sobą jest w polu naszego widzenia bo nim jest (jeśli cokolwiek widzimy) i nie ma fizycznej możliwości rozdzielenia tych dwóch obrazów (dokładnego i panoramicznego), mimo że scharakteryzowane są nieidentycznymi parametrami.
W identyczny sposób tworzony jest obraz widzenia rentgenowskiego, a różnica polega tylko na tym, że promień sterowniczy jest spoza zakresu promieniowania widzialnego i superpozycja wzmocnienia zachodzi w tym zakresie promieniowania, a w konsekwencji ten rodzaj promieniowania powoduje tworzenie obrazu dokładnego. Obraz panoramiczny tworzony jest identycznie jak w normalnym widzeniu fotopowym - przemieszczenie płaszczyzny ostrego widzenia pola widzenia panoramicznego do płaszczyzny ostrego widzenia obrazu dokładnego (tu obraz rentgenowski) obiektu zainteresowania i dopasowanie obrazu panoramicznego pola widzenia do obrazu dokładnego widzenia (to w tym momencie następuje odwrócenie o 180 obrazu panoramicznego odebranego na siatkówce oka i dopasowanie skali tego obrazu do obrazu obiektu zainteresowania, który jest obrazem prostym pomniejszonym).
Innym szczególnym przypadkiem tworzenia obrazu jest widzenie albinosów
Można przyjąć, że działanie oka albinosa jest na wprost porównywalne z zasadą działania kamery fotograficznej z założonym filmem monochromatycznym (czarno białym), a rozdzielczość uzyskanego obrazu uzależniona jest od rozmieszczenia pręcików w siatkówce oka.
Procedura tworzenia obrazu widzenia przez albinosa jest identyczną z wyżej omówionymi, ale warunki są nieporównywalnie odmienne. Promieniem sterowniczym jest tu czerwień wzrokowa z zakresu promieniowania widzialnego i superpozycja wzmocnienia zachodzi w tym zakresie promieniowania, a w konsekwencji ten rodzaj promieniowania winien powodować tworzenie obrazu dokładnego. W tym momencie pojawia się problem niedorozwoju czopków siatkówki oka, a w konsekwencji brak możliwości utworzenia obrazu dokładnego w dołku centralnym. Mimo to DNA nakazuje utworzenie obrazu dokładnego i taki jest tworzony przy wykorzystaniu pręcików strefy przydołkowej (przycentralnej), co oznacza że jest to obraz skotopowy, a jego rozdzielczość wynika ze stopnia zagęszczenia pręcików w tej strefie. Następnie tworzony jest obraz panoramiczny, który ze względu na istniejącą kondycję oka jest obrazem monochromatycznym skotopowym. Obraz tworzony jest identycznie jak w normalnym widzeniu fotopowym - przemieszczenie płaszczyzny ostrego widzenia pola widzenia panoramicznego do płaszczyzny ostrego widzenia obrazu dokładnego (tu obraz skotopowy przycentralny) obiektu zainteresowania i dopasowanie obrazu panoramicznego pola widzenia (też skotopowy) do obrazu dokładnego widzenia. To w tym momencie następuje odwrócenie o 180 obrazu panoramicznego odebranego na siatkówce oka i dopasowaniu skali tego obrazu do obrazu obiektu zainteresowania, który jest obrazem prostym pomniejszonym. Uzyskany (utworzony) w korze wzrokowej mózgu wspólny obraz bardzo często jest obrazem niestabilnym z prostej przyczyny, jaką jest nie pokrywanie się osi obrazów składowych (przecież to są te same obrazy tylko o różnym zakresie). Natura podświadomie wymusza kręcenie głową w celu przemieszczenia obrazów tak, żeby nastąpiło pokrycie ich osi i punkt ich przecięcia 0 był wspólny. Wówczas uzyskany obraz jest ostry, a stopień jego rozdzielczości odpowiedni do rozmieszczenia pręcików w siatkówkach oczu. Ten fakt jest bardzo istotny dla poparcia mojej tezy.
Bardzo istotną rolę w tworzeniu obrazu widzianego spełnia pierścień żółtej plamki. Czym więc jest żółta plamka? Najprostszym wyjaśnieniem będzie porównanie jej do szyby okiennej w kształcie pierścienia osłaniającego część stożków dołka centralnego przed działaniem promieniowania elektromagnetycznego o określonym zakresie długości fali. Szyba okienna dla przykładu nie przepuszcza promieniowania z zakresu ultra fioletu. Tłumienie (pochłanianie) określonego promieniowania powoduje ograniczenie rozmiaru widoku dokładnego widzenia i utworzenie stosunkowo szerokiego pierścienia neutralnego ułatwiającego dopasowanie obrazu widzenia peryferyjnego przy wykorzystaniu jedynie naturalnego mikrodrżenia wzroku. Takiej możliwości pozbawieni są albinosi ponieważ u nich następuje nałożenie dwóch obrazów, a nie dopełniające połączenie.
Noworodek ma dobrze rozwinięte czopki i pręciki oka, jednak plamka żółta, umożliwiająca bezkolizyjne łączenie obrazów dokładnego widzenia i peryferyjnego widzenia oraz tworzenia jednego wspólnego obrazu widzenia w korze mózgowej tworzy się dopiero w 4 miesiącu życia dziecka co jest zgodne z zapisem w DNA. Pierwszy odruch gałki ocznej noworodka jest zwrot w kierunku źródła światła to potwierdzają wszyscy badacze rozwoju dziecka, ale nie informują że jest to proces nakazany przez DNA poszukiwania (na pewno za pośrednictwem szczotek Haidingera) promieniowania sterowniczego i zarejestrowania go w komórkach zwojowych zlokalizowanych na obwodzie dołka centralnego i pierwszej strefy przycentralnej.
Między 3-m i 5-m miesiącem rozwija się postrzeganie głębi (to się wiąże z fiksacją i żółtą plamką w 4-m miesiącu), a w konsekwencji konwergencją osi wzrokowych obu oczu.
Noworodek w pierwszych dniach swego życia nie potrafi skupić wzroku na przedmiotach oddalonych bardziej niż 18-25 cm, ponieważ nie potrafi w pełni panować nad mięśniami oka i soczewką. Obserwując niemowlę odnosimy wrażenie jakby błądziło wzrokiem w przestrzeni. Jeśli umieścimy jednak w pobliżu oczu dziecka jakiś przedmiot - chętnie skupi na nim wzrok. Największym zainteresowaniem noworodków cieszą się przedmioty o skomplikowanych kształtach i wzorach, np. dziecko bardziej zainteresuje się ubraną w sukienkę lalką niż kolorową grzechotką.
W pierwszych tygodniach życia dziecko bacznie przygląda się twarzom, które widzi przed swymi oczami. Początkowo dzieci reagują na każdy obrazek z włosami, oczami, ustami i brodą, nawet jeśli nie stanowią one logicznej całości, ale występuje w połączeniu z już znanym mu dźwiękiem (to też jest za sprawą DNA). Od około piątego tygodnia życia w centrum zainteresowania znajduje się rozpoznawalna ludzka twarz. Zainteresowanie takie utrzymuje się przez kilka miesięcy, aż niemowlę zaczną interesować przedmioty o określonych kształtach i kolorach.
Nie lekceważąc niczego na chwilę załóżmy, że tylko widzenie dokładne jest zmysłem wzrokowym (co jest oczywistą prawdą) to oczywistym jest fakt , że obraz odbierany na siatkówce oka (w dołku centralnym), jest obrazem prostym pomniejszonym ponieważ utworzony jest przez odbite i wzmocnione na zasadzie superpozycji promieniowanie sterownicze. (Zasada superpozycji suma przyczyn wywołuje skutek będący sumą skutków cząstkowych mających indywidualne przyczyny).
Receptory są czujnikami zmysłów o określonym zakresie parametrów, ale są możliwości ich przekalibrowania i zakres pomiarowy może być zmieniony. W oku ten proces zachodzi w momencie narodzin. Przestrojenie to jest procesem odwracalnym, ale nie w pełnym zakresie. GENETYKA JUŻ WIE JAK TO ZROBIĆ, A NAUKA wkrótce to pozna. Pies rodzi się ślepy nie dlatego, że własna mama mu się nie podoba, ale jako drapieżnik genetycznie ma zakodowane wykształcenie innych zmysłów poza wzrokiem, który w terminie późniejszym też się normalnie rozwija. Nos psa jest milion razy czulszy od nosa człowieka.
Prawa autorskie:
Autor Michał Banaś mbanas@xl.wp.pl jest posiadaczem praw autorskich dotyczących niniejszego artykułu. Zezwala się na bezpłatne kopiowanie całego pliku tekstowego lub jego powielanie bez wiedzy autora jedynie do celów niekomercyjnych. Zezwala się na kopiowanie lub powielanie części artykułu jedynie pod warunkiem umieszczenia w kopii tej strony jedynie do celów niekomercyjnych. Zmiany w treści kompendium mogą być dokonywane jedynie za wiedzą i zgodą autora. Autor nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne błędy merytoryczne w treści artykułu. Wszelkie inne prawa zastrzeżone.
| |
|
